Ana, Laura, Mariña e Alicerce son gandeiras agroecolóxicas. Como elas, moitas mulleres saen ao campo cada día para gañarse o pan e o respecto polo seu traballo. O camiño que elixiron serve para que cada día melloren os ecosistemas que habitan, tanto elas como os seus veciños e veciñas. Así é a gandería agroecolóxica, unha práctica sostible en extensivo que permite que o campo se rexenere: que quede ben abonado, que se reduzan os procesos de desertificación, que desaparezan as malezas e, xa que logo, que descenda o risco de incendios.

Si xa de seu, o mundo rural atópase en abandono, as mulleres no mundo rural sofren unha dobre invisibilización: en primeiro lugar por ser mulleres e en segundo lugar por ser habitantes dos pobos. E a isto teriámoslle que sumar que nosas protagonistas ademais levan a contraria aos procesos de industrialización que van colonizando todo o sector agropecuario. Un modelo que devora a terra deixándoa inutilizable e que esnaquiza ás pequenas granxas e hortas familiares a pequena escala.

Por este motivo é imprescindible dar a coñecer as súas formas de vida. O traballo é duro, moi duro, non o ocultan en ningún momento, pero en todas albíscase ese orgullo por levar a cabo unha iniciativa tan acorde cos seus ideais e a súa filosofía. E é así como todas as mañás levántanse malia os obstáculos; grazas a un proxecto admirable que están mantendo sen apenas axuda. Para moita xente, elas son heroínas, gardiás dos nosos ecosistemas, a través dun constante respecto pola vida.

Non é que este oficio sexa en exclusiva de homes tradicionalmente, de feito as mulleres encargáronse durante séculos de labrar e pastorear, con todo non se recoñeceu este traballo como propio, principalmente pola titularidade das terras, negada ás mulleres ata fai relativamente pouco. E isto aínda ocorre a día de hoxe no noso país, porque malia ser as mulleres as que alimentan ao mundo xerando alimentos, aínda hai trabas que favorecen a posesión da terra.

Elas manteñen un mundo rural vivo, fixan poboación ao campo, coidan da nosa contorna, protexen razas autóctonas en perigo de extinción, e todo isto fano seguindo uns parámetros moi diferentes aos criterios imperantes do mercado. A produtividade economicista non é a única forma de facer, de feito é esa produtividade a que está acabando cos nosos recursos naturais, a que está envelenando ríos e acuíferos, a que propicia a despoboación, a crise climática…

Hoxe máis que nunca necesitamos que Ana, Laura, Pilar e Marina se erixan como as gardiás da terra, que a súa loita se una á de tantas mulleres en todo o mundo para reivindicar a xustiza de xénero, para reclamar unhas políticas onde a xente e o medio ambiente sexan o eixe central da vida. Elas, as nosas heroínas do campo que alimentan á cidade.