O Panel Intergobernamental de Cambio Climático (IPCC) fixo público o avance dos resultados do Grupo de Traballo I, onde se aborda a compresión física máis actualizada do sistema climático e alerta sobre os escenarios aos que nos enfrontaremos si non se toman as accións urxentes e necesarias.Trátase dunha das tres partes que conformarán o Sexto Informe de Avaliación cuxa publicación agardase en 2022. Aínda que, estas advertencias serviron de moi pouco ata a data, esta podería ser a última oportunidade de poder evitar consecuencias aínda máis desastrosas.

Cada fracción de grado importa. Fai anos que a ciencia vénnos reclamando urxencia pero os líderes mundiais fixeron oídos xordos e a xente, especialmente as comunidades e pobos dos países do sur Global, mulleres e colectivos máis vulnerables están pagando o prezo coa súa saúde, coas súas vidas” declara Cristina Alonso Saavedra, responsable de Xustiza Climática de Amigos da Terra.

Neste sentido este informe é contundete: xa non hai dúbida científica de que a crise climática foi producida polo ser humano. Moitos dos cambios que se están experimentando non teñen precedentes en séculos. E gran parte deles, ante a inacción durante anos e anos de gobernos e empresas, xa son irreversibles, como a continua subida do mar, a saúde dos océanos ou o desxeo de Grenlandia. Aínda que, é posible paralos para que os seus impactos sexan menores, así como frear a chegada a puntos de non retorno doutros, isto non será posible se gobernos e grandes empresas seguen facendo caso omiso.

Unha vez máis, facemos un chamamento á urxencia do aumento de ambición nas políticas climáticas así como o abandono de políticas de greenwashing que levan a cabo moitas grandes empresas principais causantes desta crise, moitas veces amparadas pola gran estafa das emisións cero netas” que son sinxelamente os novos intentos das industrias contaminantes de eludir a súa responsabilidade de actuar para abordar a crise climática. Soamente unha redución forte e sostida das emisións de dióxido de carbono (CO2) e outros gases de efecto invernadoiro, entre eles o metano, con xustiza social e ecolóxica, limitaría o quecemento global e con iso a crise climática.

Neste senso, tanto o Goberno español como a Unión europea no seu conxunto suscitaron obxectivos totalmente insuficientes e insolidarios de redución de emisións. Así como accións a levar a cabo totalmente contrarias ao sinalado pola ciencia climática, con casos tan extremos como a aprobación da construción do gasoduto do Mediterráneo Occidental (EastMEd) ou a nivel nacional a posible ampliación de aeroportos como o de Barcelona ou Madrid.

É necesario transitar de forma urxente cara a unha economía descarbonizada con xustiza social e de xénero. As enerxías renovables, especialmente solar e eólica, son clave para iso pero só si promoven a soberanía enerxética, onde se protexan os dereitos das comunidades, sexan accesibles para todas as persoas e fomenten unha democratización en lugar de seguir mantendo o oligopolio enerxético.

Se o goberno quere demostrar que realmente respecta á ciencia pode empezar por aumentar a ambición das súas políticas climáticas como o obxectivo de redución de emisións ao 2030, apostar por unha transición enerxética cara ás renovables con xustiza social a través de impulsar ás comunidades enerxéticas e paralizar a previsión de ampliación dos aeroportos” declarou Cristina Alonso.